Hardloopblessures

Acute hardloopblessures

Ze verschijnen plotseling, bijvoorbeeld na een val, verstuiking of spierblessure. Stop de vlucht en beveilig het gebied. Bij milde verwondingen kan een korte toepassing van ijs, beschermd door een doek, losse compressie en elevatie helpen. Ga geleidelijk door met de beweging, zoals wordt getolereerd.

Ernstige pijn, aanzienlijke zwelling, misvormingen, moeite met het dragen van gewicht of verlies van gevoel vereisen onmiddellijke evaluatie.

Overbelastingsblessures bij hardlopen

Overbelastingsblessures ontstaan wanneer de draagkracht van de weefsels wordt overschreden. Ze kunnen zich geleidelijk ontwikkelen of na een plotselinge toename van de inspanning. Ze vereisen geen verkeerde uitlijning van het lichaam.

Hoe u de actie kunt wijzigen

Verminder tijdelijk de afstand, snelheid of activiteit die de pijn verergert. Als er geen verbetering optreedt, helpt het assessment bij het kiezen van het juiste herstel en progressie. Slaap, voeding en herstel tussen sessies maken deel uit van het algehele management.

Aanhoudende hardloopblessures

Pijn die maanden aanhoudt of elke keer dat u weer gaat hardlopen terugkomt, verdient een herevaluatie. Diagnose, training en herstel moeten in overweging worden genomen; persistentie duidt niet op disfunctie van organen of genezingssystemen.

Varieer uw werkhoudingen, zorg voor uw slaap en voeding en spreek een geleidelijke terugkeer naar hardlopen af. Mobilisatie van de nek, borst of bekken alleen garandeert geen genezing van het pijnlijke gebied.

Evaluatie en revalidatie van hardloopblessures

Onderzoek van het pijngebied en loopgebaren begeleiden de diagnose en identificeren de belastingen die moeten worden aangepast. Rehabilitatie kan krachttraining, bewegingscontrole en een geleidelijke terugkeer naar lichaamsbeweging omvatten.

Handmatige technieken kunnen worden overwogen om bepaalde doelen te bereiken, maar er is niet aangetoond dat ze de organen, de bloedsomloop of het craniosacrale systeem reguleren om blessures te verbeteren.

Individuele kenmerken en risico’s bij hardlopen

De lichaamsgrootte varieert enorm en laat ons niet toe om te voorspellen welke verwondingen iemand zal oplopen. De labels ectomorph, mesomorph en endomorph zijn niet diagnostisch en bepalen niet het metabolisme, het atletisch vermogen of specifieke handicaps.

Blessuregeschiedenis, huidig activiteitenniveau, kracht, belastingsduur en atletische vereisten zijn het meest nuttig bij de trainingsplanning. Deze elementen worden individueel geëvalueerd, zonder dat er zwakke punten in de lichaamsvorm worden gedwongen.