Perspectieven
Mediaal tibiaal stresssyndroom
Lees meer over het mediale tibiale stresssyndroom
Mediaal tibiaal stresssyndroom
Het is een overbelastingspijn aan de binnenrand van het scheenbeen, die vaak voorkomt tijdens hardlopen en herhaalde impact. De term ‘periostitis’ is generiek, maar niet alle scheenbeenklachten duiden op dezelfde aandoening.
Ga naar sectie [Vis]
Downloaden en retourneren
Een snelle toename van de inspanning kan het scheenbeen en nabijgelegen weefsels overbelasten. Het is nuttig om de frequentie, afstand en intensiteit van activiteiten die pijn veroorzaken en tijd voor herstel mogelijk maken, te beoordelen.
De bloedsomloop is belangrijk voor alle weefsels, maar pijn in de benen tijdens het hardlopen duidt niet op veneuze stasis en rechtvaardigt geen behandeling voor het hart, het middenrif of de organen.
Onderscheid andere oorzaken van beenpijn
Pijn die sterk tot op het bot gelokaliseerd is, aanhoudt in rust of toeneemt, vereist evaluatie om een stressblessure uit te sluiten. Tintelingen, zwakte of intense spanning kunnen op andere aandoeningen duiden.
Het is niet correct om het syndroom te verklaren door een onafhankelijke regeling van de elasticiteit van de ligamenten. De diagnose is gebaseerd op het ziektebeeld en de belasting, en niet op een veronderstelde onbalans van het zenuwstelsel.
Redenen en praktisch advies
Lichaamsbeweging die intenser is dan de weefsels kunnen verdragen, kan bijdragen aan de symptomen. Verminder tijdelijk het pijnlijke rennen en springen en kies voor getolereerde activiteiten; het zet zich geleidelijk voort na genezing.
Ondanks de toename van de pijn is het niet nodig om u aan het schema te houden. Adequate voeding en herstel zijn nuttig, maar er is geen bewijs dat suiker, zetmeel of lactose deze aandoening via de bloedbaan veroorzaken. Elimineer geen voedselgroepen voor deze hypothese.
Evaluatie en revalidatie
Bij de beoordeling wordt onderscheid gemaakt tussen het mediale tibiale stresssyndroom en stressfracturen en andere oorzaken. Het revalidatieprogramma kan de belasting aanpassen en indien nodig aan kracht en loopvermogen werken.
Het is niet aangetoond dat het behandelen van de lever, nieren, darmen of andere organen of het “normaliseren” van het zenuwstelsel scheenbeenspalken doet verdwijnen. Herstel van sport moet afhangen van de ontwikkeling van symptomen en diagnose.
